Biyolüminesans canlılardan kadim orman ekosistemlerine kadar doğanın şaşırtıcı hayatta kalma stratejileri.
Sıfırın altındaki Antarktika sularında yaşayan buzbalığının dev tek kalbi, kırmızı kan hücresi ve hemoglobin olmadan oksijeni doğrudan şeffaf plazmada çözer.
Ağaçlar köklerini saran mikroskobik mantar ağları aracılığıyla birbirlerine şeker gönderir ve böcek saldırılarını haber verir.
Arktik derinliklerde yaşayan bu köpekbalığının göz merceğindeki kristalin proteinleri doğumda mühürlenir ve soğuk savaş nükleer testlerinin karbon izini taşır.
Toplu iğne başı büyüklüğündeki beyinlerine rağmen bal arıları farklı insan yüzlerini ayırt edip hatırlayabilir.
İsviçre Ornitoloji Enstitüsü vericileriyle takip edilen ak karınlı ebabil kuşlarının göç sırasında tek bir kez bile yere konmadan 200 gün aralıksız uçtuğu kanıtlandı.
Bir koalanın parmak izi, elektron mikroskobu altında bile bir insanın parmak iziyle karıştırılabilecek kadar benzerdir.
Şişe burunlu yunuslar kendilerine özgü bir 'imza ıslığı' geliştirir ve diğer yunuslar onları çağırmak için bu ıslığı taklit eder.
Deniz samurları sırt üstü yüzerken akıntının kendilerini birbirinden ayırmasını önlemek için uyku sırasında patilerini kenetler.
ABD'nin Oregon eyaletindeki bir ormanda yaşayan tek bir bal mantarı organizması tam 9,6 kilometrekarelik bir alana yayılıyor.
Çölde büyüyen bir Saguaro kaktüsü yağmur yağdığında akordeon gibi genişleyerek gövdesinde 3.000 litreye kadar su depolayabilir.