Kara deliklerden ötegezegenlere, kozmik toz bulutlarından zaman genişlemesine kadar doğrulanmış uzay keşifleri.
Venüs kendi ekseni etrafında o kadar yavaş döner ki, bir Venüs günü Güneş etrafındaki tam bir turundan (Venüs yılından) daha uzun sürer.
Bir magnetarın akıl almaz manyetik alanı o kadar şiddetlidir ki, 1.000 kilometre yakınına giren atomların küresel elektron bulutlarını iğne gibi ince çubuklara dönüştürür.
Titan'ın yoğun azot atmosferi ve Dünya'nın yedide biri kadar olan kütleçekimi yüzünden sıvı metan yağmur damlaları neredeyse kar tanesi hızıyla süzülür.
Apollo astronotlarının 1969'da Ay yüzeyine bıraktığı ayak izleri bugün hâlâ neredeyse ilk günkü gibi duruyor.
Dünya, Jüpiter, Satürn ve tüm asteroitler bir araya gelse bile Güneş Sisteminin toplam kütlesinin yalnızca %0,14'ünü oluşturur.
Uzay boşluğunda iki temiz metal parçası birbirine temas ettiğinde hiçbir ısı veya lehim olmadan kalıcı olarak birbirine kaynar.
Bilim insanları Samanyolu galaksisinin merkezindeki dev toz bulutunda ahududuya kokusunu veren kimyasal molekülü tespit etti.
Dev gezegen Satürn Dünya'dan 95 kat daha ağır olmasına rağmen ortalama yoğunluğu suyun yoğunluğundan (0,687 g/cm³) daha azdır.
Dünya'da gün batımları kızıl ve turuncu görünürken, Kızıl Gezegen Mars'ta Güneş batarken gökyüzü soğuk bir maviye bürünür.
1977'de fırlatılan Voyager 1 uzay aracı yıldızlararası uzayda ilerliyor ve gönderdiği radyo sinyalinin Dünya'ya ulaşması 22 saatten uzun sürüyor.